volwassenen heb je altijd als volwassenen willen zien

maar omdat ze zich met grote ogen

als kinderen bleven houden

en uit de schaal van je geduld moeheid brak,

dreef je af naar een plek waar het nog ouderwets

kan vriezen als ook de radio

uitstaat.

waar je ’s nachts met wat geluk de

wemeling van een snelweg hoort verdampen,

waar je moeder, die met haar poten

in de modder staat, je terugjaagt naar het leven,

omdat je, zoals ze me toefluistert,

nergens beter bent.